Turystykę korzeni można rozumieć jako połączenie własnego pochodzenia, autentycznej ciekawości i odkrywania świata takim, jaki jest. Dostarczanie wiedzy, umiejętności i możliwości Pierwszy krok można z łatwością wykonać już w szkole, ponieważ jest to miejsce, w którym spędzamy znaczną część życia. Oczywiście rozbudzanie zainteresowania własnymi korzeniami oraz pomaganiem innym w ich odkrywaniu nie jest wyłącznie obowiązkiem nauczycieli i szkół. Potrzebna jest zatem szersza współpraca różnych grup i instytucji. czniowie mogą nauczyć się korzystać nie tylko z własnych wspomnień, lecz także z osobistych historii zapisanych, opowiedzianych lub przekazanych przez innych: Odwiedzanie takich miejsc jak archiwa, biblioteki, muzea, miejsca związane z migracjami oraz dawne obiekty przemysłowe i wiejskie może również pomóc w nawiązaniu głębszej więzi z własnymi korzeniami. Szczególnie ważną rolą szkół, zwłaszcza szkół turystycznych i placówek kształcenia zawodowego, jest pokazanie: Nie tylko projekt klasowy Zacznijmy od prostego projektu klasowego dotyczącego czegoś powszechnie znanego, a jednocześnie często nie do końca odkrytego: DRZEWA GENEALOGICZNEGO. Punktem wyjścia może być nawet jedno rodzinne zdjęcie. Uczniowie najpierw próbują ustalić, gdzie zostało wykonane i kogo przedstawia. Może to skłonić ich do dzielenia się historiami własnych rodzin. Stworzenie drzewa genealogicznego może wzbudzić pierwsze zainteresowanie uczniów ich pochodzeniem. Mogą oni zamieścić w nim nie tylko zdjęcia członków rodziny, lecz także opowiadane przez nich historie, informacje o tym, czym się zajmowali, fragmenty noszonych przez nich ubrań lub charakterystyczne przedmioty, a nawet przepisy potraw, które przygotowywali. Chodzi nie tylko o poznanie twarzy przodków, lecz także ich cech, zajęć i ról pełnionych w społeczeństwie. Takie działanie może następnie doprowadzić do krótszej lub dłuższej podróży do miejsca, w którym żyli przodkowie któregoś z uczniów. Nie powinna to jednak być zwykła wycieczka – warto uczynić ją wartościowym doświadczeniem edukacyjnym. Uczniowie mogliby niemal samodzielnie zaplanować podróż do swoich korzeni, oczywiście przy wsparciu nauczyciela, z wykorzystaniem wskazówek organizacji turystycznych i przy współpracy władz lokalnych. Najważniejszym zadaniem jest więc najpierw wzbudzenie zainteresowania turystyką korzeni. Drugim krokiem jest przekazanie podstawowej wiedzy i umiejętności potrzebnych do prowadzenia poszukiwań, a trzecim – umożliwienie uczniom wykorzystania ich w praktyce. Możemy być zaskoczeni, jak wiele są w stanie się w ten sposób nauczyć i jak dużo wynieść z takiego doświadczenia. Możliwości rozwijania turystyki korzeni istnieją niemal wszędzie – trzeba tylko otworzyć drzwi. References European Commission. (n.d.). Cultural heritage and education. Culture and Creativity. Li, T., McKercher, B., & Chan, E. (2020). Towards a conceptual framework for diaspora tourism. Current Issues in Tourism, 23(17), 2109–2126. Tomczewska-Popowycz, N. (2024). Turystyka sentymentalna Polaków do Ukrainy Zachodniej. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego. UNESCO. (n.d.). Safeguarding intangible cultural heritage in education. UNWTO. (2012). Tourism and Intangible Cultural Heritage. Madrid: World Tourism Organization.