W latach 1892–1954 Ellis Island było dla milionów imigrantów główną bramą prowadzącą do realizacji amerykańskiego snu. Już pierwszego dnia działalności stacji, 1 stycznia 1892 roku, przybyła tam 17-letnia Annie Moore z Cork w Irlandii, która jako pierwsza zeszła ze statku, prowadząc za sobą grupę około 700 pełnych nadziei przybyszów.
Doświadczenie przyjazdu do Ameryki zależało jednak w dużym stopniu od tego, ile pieniędzy dana osoba miała przy sobie.
Historia dwóch klas społecznych
Już na samym początku procedura imigracyjna ujawniała wyraźny podział ekonomiczny.
- Pasażerowie pierwszej i drugiej klasy
Uznawano ich za wystarczająco zamożnych, aby nie stanowili obciążenia finansowego dla państwa. Przechodzili jedynie krótkie badania lekarskie na pokładzie statku i zazwyczaj w ogóle nie trafiali na Ellis Island. - Ubożsi pasażerowie
Byli kierowani bezpośrednio na wyspę, gdzie poddawano ich szczegółowym kontrolom prawnym oraz rygorystycznym badaniom medycznym.
Utrwalanie historii: portrety Shermana
Znaczna część współczesnych wyobrażeń o tamtej epoce pochodzi z fotografii wykonanych przez amatora Augustusa Shermana. W latach 1892–1925 pracował on jako główny urzędnik rejestracyjny na Ellis Island, co dawało mu wyjątkowy dostęp do przybywających imigrantów.
Sherman wykonywał niezwykłe portrety osób ubranych w tradycyjne stroje ludowe. Fotografowani byli najczęściej ludzie czasowo zatrzymani na wyspie, oczekujący na bilety na dalszą podróż, pieniądze lub członków rodziny, którzy mieli ich odebrać.
Z czasem fotografie te zdobyły szerokie uznanie:
- 1907
Zostały opublikowane w magazynie „National Geographic”, a ich odbitki zawisły na ścianach siedziby federalnej Służby Imigracyjnej na Dolnym Manhattanie. - 2005
Zostały ponownie udostępnione szerokiej publiczności dzięki wydawnictwu Aperture, które opublikowało książkę zawierającą 97 całostronicowych portretów.
Lata największego napływu i zaostrzenie ograniczeń
Rok 1907 był najbardziej intensywnym okresem w historii stacji. Rekord padł w kwietniu, kiedy w ciągu jednego miesiąca na Ellis Island przybyło 11 747 imigrantów.
W przypadku osób, które zostały dopuszczone do wjazdu, pobyt na wyspie trwał zwykle od trzech do pięciu godzin. Urzędnicy dokładnie oceniali wykonywany zawód oraz sytuację finansową przybyszów. Preferowano osoby dysponujące choćby niewielką sumą pieniędzy, która miała pomóc im rozpocząć życie w nowym kraju. Odmowę wjazdu otrzymywało około dwóch procent imigrantów. Najczęstszymi powodami były wcześniejsze konflikty z prawem, poważne zaburzenia psychiczne lub choroby zakaźne.
W latach 20. XX wieku stosunkowo otwarty system zaczął przekształcać się w politykę ścisłych ograniczeń. Nowe przepisy wprowadziły limity procentowe dla poszczególnych grup etnicznych, wyraźnie faworyzując imigrantów z Europy Północnej i Zachodniej kosztem osób przybywających z Europy Południowej i Wschodniej.
W późniejszych latach ośrodek na Ellis Island coraz częściej pełnił funkcję miejsca przetrzymywania osób przeznaczonych do deportacji oraz centrum obsługi postępowań deportacyjnych. Podczas II wojny światowej jego rola zmieniła się całkowicie — wyspa była wykorzystywana jako miejsce internowania mieszkających w Stanach Zjednoczonych obywateli Niemiec, Włoch i Japonii.
Źródło:
https://publicdomainreview.org/collection/portraits-of-ellis-island-immigrants/
